La vi llegar

Ik zag haar aankomen: leeuwerik die vanuit de sneeuw opstoof!

Deze tango draagt de titel: La vi llegar, oftewel: “Ik zag haar aankomen”. Met deze regel begint ook het eerste couplet. De tekst beschrijft een wel heel korte liefdesgeschiedenis, want het tweede couplet eindigt al weer met la vi partir, oftewel: “Ik zag haar vertrekken”. Daar tussenin speelde een kortstondige liefde, een tango, de klanken van een bandoneon. De tekstdichter vraagt zich af of alles geen illusie is geweest, een hersenspinsel. Even was er de illusie van een liefde, daarna volgde een stem die huilde, een stem die brak in de mist en de geliefde vertrok, wreed, zonder een woord van afscheid. De tekstdichter blijft achter met de herinnering aan de stem van de geliefde, de muziek van een tango, een gedeelde nacht en de bitterheid die daarop volgde.

Volledige vertaling
Nummer 

Morena pilar

Rennend met de vlag en het bataljon aanmoedigend, bepleitte zij luidkeels de goede zaak. Door een wond verloor zij haar leven, maar de zaak was gered.

Dit lied is een milonga negra, een Afrikaanse versie van de milonga met veel trommels. De tekst gaat over een soort Argentijnse Jeanne d’Arc, Maria Pilar Moreno. Er is sprake van een veldslag, een fort wordt belegerd. De strijd is bijna verloren, maar dan is Maria Pilar Moreno daar. Met een hart vol vuur moedigt zij de troepen aan. De kansen keren, het is een dubbeltje op zijn kant, maar de aanvallers worden verslagen. Dubbel drama: Maria raakt gewond in de strijd en sterft.

De muziek van dit lied is geschreven door Edmundo Rivero, een Argentijns zanger die in de nadagen van de tango, in de jaren vijftig gezongen heeft bij het orkest van Anibal Troilo. In de jaren zestig en zeventig, de tango was toen helemaal uit, heeft hij veel folkloristische muziek opgenomen, waaronder dit zelfgeschreven nummer. De tekst van Ángel Gatti is geheel in de traditie van de milonga campera: korte, kernachtige zinnetjes. Het onderwerp, de heldenrol van de Creoolse Maria Pilar Moreno, lijkt gebaseerd te zijn op een historisch gegeven uit de Argentijnse (kolonisale) geschiedenis dat ik echter nergens heb kunnen terugvinden. De titel, Morena pilar, lijkt een parafrase te zijn van de naam van de hoofdpersoon/heldin van de tekst, Maria Pilar Morena. Maar letterlijk betekent het ook “Bruine pilaar”. Dat is een mooie verwijzing naar de heldenrol van deze Creoolse Maria: een steunpilaar in de verdediging van het fort.

Volledige vertaling
Nummer 

Remolino

Ik leef zonder te weten hoe de koorts te weerstaan die zich vastklampt aan jouw liefde.

De muziek van Remolino klinkt zoet. Dat is niet verwonderlijk als je weet de muziek geschreven is door Alfredo de Angelis. Alleen is de tekst is niet zoet, maar heftig. Het begint al met de titel, die betekent draaikolk, wervelwind. De hoofdpersoon, de tekstdichter is terechtgekomen in een draaikolk van tegenstrijdige gevoelens: het lachen van de ex-geliefde, haar stem, haar naam en daartegenover zijn verwarring, zijn gekte, zijn boosheid en zijn gal. De dichter heeft al zijn liefde gegeven, maar het mocht niet baten, de liefde werd niet beantwoord. Hij lijdt, is verdrietig en eenzaam, maar houdt ondanks alles nog steeds van haar. In de laatste, meestal niet gezongen regels droomt hij van haar verlossing.

De tekstschrijver van dit nummer is José Rótulo. Voor De Angelis schreef hij ook de teksten van Pregonera, Pastora, Mi cariñito (een wals), allemaal suikerzoet-sentimentele teksten, helemaal in lijn met de merry-go-round muziek van het orkest van De Angelis. Vergeleken met die teksten is deze tekst van Remolino behoorlijk verfijnd: prachtige regels met veel binnenrijm en gespeend van elke sentimentaliteit. Bron: https://www.todotango.com/english/artists/biography/707/Jose-Rotulo/

Volledige vertaling
Nummer 

Pregonera

Een liefde en een anjer, voor het knoopsgat, voor de liefde. De anjer toverde een illusie, mijn rode hart werd doorboord.

De tekst van Pregonera gaat over een herinnering aan Parijs, aan een knappe straatverkoopster die bloemen verkoopt. Zij prijst de bloemen van de liefde aan, anjers en rozen. De tekstdichter koopt een bloem, valt voor het meisje en haar lach. Maar zij is al weer verder, op weg naar volgende klanten. De dichter blijft achter. Zijn droom valt in duigen, hem rest slechts een paar dode bloemen en een mooie herinnering.

Het Spaanse woord pregón verwees oorspronkelijk naar een mondelinge proclamatie in middeleeuwse stijl die werd afgeleverd op het centrale plein (Oyez, oyez, oyez! oftewel “Hoort, hoort, in opdracht van Zijne Majesteit de Koning”, etc). De pregonero was de stadsomroeper die deze teksten afleverde. Aan het begin van de 20e eeuw in Buenos Aires werd deze term gebruikt voor de straatventers die met luide kreten hun waren probeerden te verkopen in de buurten. In Cuba vormen de pregonera’s een toeristische attractie, zie dit leuke filmpje.

Volledige vertaling
Nummer 

Ilusion azul

Ik mis je kussen niet, die waren nep, noch mis ik je zeldzaam zoete lippen.

De titel van deze wals is “Ilusion azul”, oftewel “Blauwe illusie”. Die blauwe illusie, dat zijn de blauwe ogen van een geliefde. Die ogen hebben de ik-persoon tot slaaf gemaakt, die toverden een blauwe illusie in de ziel van de zanger. Maar helaas, deze ogen logen, ze bedrogen. De geliefde was hooghartig en arrogant, minachtend en koud, afstandelijk en zelfs wreed. De kussen die van de zeldzaam zoete lippen kwamen, waren nep. Maar die ogen, die waren schitterend en straalden met zeldzaam diepe passie. Het enige was de zanger nu rest, is de herinnering aan een mooi verleden, aan de gouden armen van die blauwe illusie.

De tangowals Ilusion azul is een “vals criollo”, een “creoolse” oftewel “Peruaanse wals”. De Peruaanse wals is een bewerking van de Europese wals die tijdens de koloniale tijd door Spanje naar Amerika is gebracht. In het onderkoninkrijk Peru werd de wals geleidelijk aangepast aan de wensen van het inheemse bevolking. In de 20e eeuw won het genre aan populariteit en werd de Peruaanse wals symbolisch voor de cultuur van het land. Het genre werd ook populair buiten Peru, met name in Argentinië, waar lokale muzikanten vele opmerkelijke Peruaanse walscomposities componeerden, zoals Que nadie sepa mi sufrir en Amarraditos. Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Peruvian_waltz

Volledige vertaling
Nummer 

Marión

Wat mij nu rest is de ochtendstond van je geur en het geparfumeerde gemurmel van de afstand tussen ons.

In dit lied draait het om liefdesverdriet, liefdesverdriet om een jeugdliefde uit Parijs. Zij heette Marion en zo heet ook de tango van Luis Rubistein die aan haar gewijd is. De liefde was zoet, net zoals de herinnering eraan: haar geur was als de ochtendstond, helder en fris. De liefdesgeschiedenis kent evenwel droevige afloop. Wie of wat daaraan schuld heeft, zegt het lied niet, maar het afscheid was smartelijk. Dit kleurt de herinneringen van de zanger, die zijn voor hem schaduwen uit een grijs verleden.

Luis Rubistein was een zeer productieve songwriter/impressario van joodse afkomst. Zijn ouders en drie zussen kwamen uit Yekaterinoslav, een Oekraïnse stad ten zuiden van Kiev gelegen aan de Dnjepr, tegenwoordig Dnipro geheten. Om het opkomende anti-semitisme te ontvluchten emigreerde zijn familie in 1906 naar Argentinië, waar nog zeven kinderen geboren werden. Luis, geboren in 1908, was daarvan de tweede. In Argentinië verdween de tussen-n uit de achternaam van zijn familie (oorspronkelijk “Rubinstein”). Luis was geen bankzitter: hij werd al jong van school gestuurd, zijn middelbare school maakte hij nooit af. Hij werd journalist, was zelfs even zanger, maar groeide, alhoewel hij dik was en stotterde, uit een onvermoeibare ondernemer in de lokale radio- en filmbusiness. Zijn teksten blinken niet uit door hun diepgang (ook niet die van Marión). Desalniettemin is Rubistein single- of co-auteur van vele bekende tangos, waaronder Tarde gris (uitgevoerd door Carlos Gardel), Carnaval de mi barrio, Charlemos, Cuatro palabras, Si tu quisieras, Ya sale el tren, Nada más, Ya lo ves en De antaño (een milonga). In 1942 schreef hij de tango Yánkele (“Mi muchacho”), waarin een Joodse moeder haar kind toezingt en vraagt om midden van “esta vida horrible y atroz” (dit vreselijke en wrede leven) een eind te maken aan haar lijdensweg. In 1943 moest Luis Rubinstein zijn creatieve werkzaamheden stilleggen als gevolg van de rechtse dictatuur die toen aan de macht kwam.

Volledige vertaling
Nummer 

Madame Ivonne

Op een dag arriveerde een Argentijn die de kleine Francaise deed zuchten, tussen tango en mate bracht hij haar mee uit Parijs.

Madame Ivonne is het verhaal van een Parijse grisette uit de jaren twintig. Een grisette was een zelfstandige jonge vrouw met lossere zeden, iets tussen minnares en prostituée in, die vaak een verhouding had met een kunstenaar. De naam grisette is afkomstig van de kleur van hun kleding: grijs zoals de kleding van als hun armoedige working-class afkomst. De grisette in dit lied is de koningin van het nachtleven van de bohème, de kunstenaarsscene van Parijs. Zij valt echter als een blok voor een tango-dansende Argentijn die haar meevoert naar Buenos Aires. Daar slijt zij de rest haar leven, niet meer als mademoiselle, maar als madam. De betekenis daarvan laat zich raden, zie ook de volgende link: https://nl.wikipedia.org/wiki/Madam

Volledige vertaling
Nummer 

Tango negro

De “gringos” hebben je manier van dansen veranderd.

Raadselachtige tekst, deze Tango negro. Het lied is een moderne, hedendaagse candombe, maar de tekst klinkt alsof die een eeuw eerder geschreven had kunnen worden. Het onderwerp is de zwarte tango, de tango van de donkere medemens in Argentinië. Die tango, de zwarte tango is verdwenen, alleen nog maar zichtbaar in de optochten van het carnaval, aldus de tekst. Daarin figureert de politieke wordingsgeschiedenis van Argentinië: de bendeleden van dictator Juan Manuel de Rosas (1793-1877) en zijn dochter Manuelita. In die tijd waren er in Argentinië meer donkere mensen dan nu en onder de toenmalige dictatuur floreerde de donkere bevolking blijkbaar (al snap ik niet goed hoe).

De tekst van deze candombe gaat over de raadselachtige verdwijning van de zwarte bevolkingsgroep in Argentinië. Daaraan zijn heel wat studies gewijd, waaronder de documentaire Tango negro van Dom Pedro, zie hier, hier en hier. Volgens Wikipedia was in de 18e en 19e eeuw de helft van de Argentijnse bevolking donker. Door actieve, mede door de overheid gestimuleerde vermenging met de blanke bevolking is hun aandeel sterk afgenomen. Ook de massa-immigratie uit Europa van eind 19e, begin 20e eeuw heeft daaraan bijgedragen. Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Afro-Argentines

De candombe is een swingende muzieksoort met Afrikaanse roots, te herkennen aan de trommels. Het ritme lijkt op dat van de milonga, maar is nét iets anders. Oorspronkelijk komt de candombe uit het huidige Afrikaanse Angola, van waaruit het in de 17e en 18e eeuw is meegebracht door tot slaaf gemaakte Afrikanen. De candombe kreeg haar huidige karakter en vorm in de zwarte wijken van Buenos Aires en Montevideo. Aan het einde van de 18e eeuw was in Buenos Aires het aantal Afrikanen opgelopen tot 20.000, met daarentegen slechts 10.000 Spanjaarden, halfbloeden en Guarani. Het geluid van de tambores was permanent te horen en volgens jezuïtische kronieken zo sterk, dat de toenmalige onderkoning het gebruik van de tambores verbood. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Candombe

Volledige vertaling
Nummer 

Yo te bendigo

Ik zegen je ondanks het kwaad dat je me hebt aangedaan, zelfs als andere armen je strelen en omhelzen, in mijn hart is geen plaats voor wrok.

De tango Yo te bendigo is een lied van vergiffenis, van vergeving. De tekst speelt in een non-descripte arrabal, een buitenwijk in Buenos Aires. Het wordt licht, een haan kraait, in de verte blaft een hond, een flikkerende lantaarn dooft zijn licht. Dan klinkt een gitaar. De snaren vertolken hartgrondig liefdesverdriet. De ochtendstond is echter geen moment voor wrokkige gevoelens. De gezongen tekst spreekt van vergeving: “Ik zegen je ondanks het kwaad dat je me hebt aangedaan, zelfs als andere armen je strelen en omhelzen”. Aan het eind van de tekst vlieden deze vergevingsgezinde woorden naar de hemel omhoog en verbergen zich in een ster. Hoe poëtisch!

Deze tango stamt uit 1925. Uit diezelfde tijd is een uitvoering van Carlos Gardel, maar pas in 1947 werd dit lied opnieuw populair in de uitvoeringen van het orkest van Anibal Troilo (met Edmundo Rivero) en van het orkest van Osvaldo Pugliese (met Roberto Chanel). In 1951 nam Edmundo Rivero het nogmaals op met het orkest van Horacio Salgan (lees de pdf-aantekeningen van Gerard van Duinen bij dit nummer).

Volledige vertaling
Nummer 

Sin palabras

Zelfs zonder woorden zal deze muziek jou verwonden, overal waar jouw verraad het maar wil horen.

De gezongen versie van deze tangotekst begint met het heftige “Nació de ti“, “Het kwam voort uit jou”. Dat slaat dan op de tekst zelf, op de liefde en het liefdesverdriet van de protagonist van deze Sin palabras (“Zonder woorden”). Liefdesverraad, daar draait het om. Er is een naamloze geliefde die liefdesbedrog heeft gepleegd. De tekstzanger is danig geschokt. Hij voelt zich een puppet on a string, zozeer is hij van slag; eigenlijk is hij verbaasd dat hij nog leeft. Met dit lied, oorspronkelijk bedoeld als liefdeslied, hoopt hij terug te slaan. Hij hoopt dat zelfs zonder woorden dit lied de ex-geliefde kan pijnigen, zodat hij haar kan straffen, flink straffen. De ondertoon van deze tekst is er één van grenzeloze wanhoop, want in de kern voelt dit lied als een machteloze, passionele liefdesverklaring.

Deze geweldige Discépolo-tekst zit bomvol contrasten. Het is een lied vol haat dat eigenlijk een liefdeslied is. Prachtig paradoxaal is de titel: zónder woorden hoopt de tekstdichter de ex-geliefde te verwonden. Alleen met de muziek? Maar dit moet toch worden verwoord, vandaar de tekst. De woorden zijn van multitalent Enrique Santos Discepolo. Hij was tekstdichter, acteur, filmregisseur en producent en werkte samen met vele grote musici, waaronder Aníbal Troilo. Discepolo leefde gelukkig samen (maar niet getrouwd) met zijn geliefde Tania, een zangeres van Spaanse afkomst. De tekst van deze tango zal daarom zeker niet op haar slaan. Lees dit mooie interview met Tania op de Todotango-website.

Volledige vertaling
Nummer 

Temo

Zeg me dat je mijn ogen alleen maar mijdt om mij te zien lijden.

Deze prachtig swingende wals heeft een kernachtige tekst. De titel is veelzeggend: Temo, oftewel “Ik vrees”. De vrees betreft het liefje van de tekstzanger, want zij kijkt hem niet meer aan. Hij hoopt van harte dat zij het doet om zijn liefde op de proef de stellen. Hij bidt haar dat zij haar liefde uitspreekt, maar in de diepte voelt hij dat zij niet meer van hem houdt, dat zij een ander heeft. De uiterste conclusie van het lied is dat zij hem alleen maar niet aankijkt om hem te doen lijden, want lijdend is er nog hoop… Maar een goede verstaander weet wel beter: dit is een uitgemaakte zaak.

Volledige vertaling
Nummer 

Quiero verte una vez más

Ik wil je nog een keer zien, om mijn doodangst weg te nemen. Stil in een hoekje, zal ik dan rustig kunnen sterven!

Eén grote bezwering, dat is dit liefdesverdrietlied. De liedzanger is hopeloos alleen. Zijn geliefde is vertrokken, hij is in gesprek met zijn herinneringen. Zijn hoofd is koortsig, zijn verstand verbrandt zonder dat hij haar kan vergeten. Alle coupletten beginnen met de titel van dit lied: Quiero verte una vez más, “Ik wil je nog een keer zien”. Ik wil je nog een keer zien, om diep in je ogen te kunnen kijken. Ik wil je nog een keer zien, om mijn doodsangst weg te nemen. Ik wil je nog een keer zien, om stil in een hoekje rustig te kunnen sterven. Werkelijk peilloos verdriet.

De muziek van deze tango werd in 1930 gecomponeerd door Mario Canaro tijdens zijn verblijf in Parijs. Vanwege de traditionele kleding die ze tijdens hun optredens droegen, noemde hij deze Viejo gaucho. Zijn broer Rafael nam het lied in Frankrijk op met de stem van Luis Scanlon. Toen José Maria Contursi in 1939 de tango Viejo gaucho hoorde, bezorgde de muziek hem een ​​enorm gevoel van droefenis. Daarop schreef hij de verzen van Quiero verte una vez más. Contursi gaf de tekst aan Francisco Canaro om door te geven aan zijn broer Mario, die zich in Brussel ophield. De tango Viejo Gaucho aka Quiero verte una vez más is veelvuldig opgenomen, onder andere door Libertad Lamarque in de film Otra primavera uit 1950. In de salon zul je hem vooral horen in de versie van het orkest van Miguel Caló (met Alberto Podestá) of dat van Rodolfo Biagi (met Jorge Ortiz). Mario Canaro, de jongste van de Canaro-broers, was ook de auteur van de tango’s Oigo tu voz, Recuerdos de París en El cielo y tú.

Dit smartelijke liefdesverdrietlied is een van de puzzelstukjes in het ongelooflijke liefdesverhaal van José María Contursi en Gricel. In 1939, het jaar van Quiero verte una vez más, was José Maria “Catunga” Contursi zwaar verliefd op Gricel (Susana Gricel Viganó). Hij ontmoette haar in 1934, toen ze naar Buenos Aires reisde met de zussen Nelly en Gori Omar. De charismatische omroeper en dichter was op dat moment 23 jaar oud, het mooie blonde meisje pas 14. Hij was echter al getrouwd met zijn toenmalige vriendin Alina Zárate, met wie hij vier kinderen zou krijgen. Gricel trouwde, na het winnen van verschillende schoonheidswedstrijden, op haar beurt in Córdoba met ene Jorge Camba. Catunga en Gricel zien elkaar in die jaren een paar keer, het leven drijft hen uit elkaar. Contursi huilt als gevolg daarvan zijn hart uit op papier en schrijft de ene na de andere prachtige tango: Quiero verte una vez más, Cada vez que me recuerdes, Al verla pasar, Garras, Si de mí te has olvidado, Tabaco, Mi tango triste, Tu piel de jazmín, Cristal, Sin lágrimas, Esta noche de copas, Lluvia sobre el mar, Y la perdí, Vieja amiga, , Por calles muertas, Sombras nada más, Claveles blancos, Un alma buena. Pas veel en veel later, Contursi is dan weduwnaar en Gricel is gescheiden, weten de geliefden elkaar te vinden en worden ze alsnog samen gelukkig. Dat gebeurt in 1962. Contursi overlijdt tien jaar later. Gricel zal hem nog 22 jaar overleven, zij overlijdt op 25 juli 1994. Bron: http://tangosalbardo.blogspot.com/2013/11/quiero-verte-una-vez-mas.html

Volledige vertaling

La noche que te fuiste

De nacht dat je wegging, ging ook mijn hart.

Een koortsdroom, dat is dit liefdesverdrietlied, de beeldschone tango La noche que te fuiste. Vertaald in het Nederlands luidt de titel: “De nacht dat je wegging”. De tekstzanger heeft koortsige dromen waarin zijn voormalig geliefde aan hem verschijnt. In zijn dromen straalt ze als een zonnetje, ze verwarmt zijn bevende, koude handen met de hare. Ze sust hem in slaap met een eeuwenoud wiegelied dat ze voor hem zong toen ze nog bij elkaar waren. Hij herinnert zich de avond dat ze wegging: zijn wereld stortte in. Hij heeft berouw en houdt zich vast aan dat ene beeld: zijn geliefde die voor hem zingt. Alleen dán kan hij even zich weer zijn oude zelf voelen: stralend en gelukkig als een zonnestraal.

De componist van deze prachtige muziek is “El Chopin del tango“, de vroeggestorven Osmar Maderna (1918-1951). Maderna was pianist in het orkest van Miguel Caló, het laatste “pingeltje” aan het eind van ieder Caló-nummer is van hem. Later werd hij zelf orkestleider. Tekstschrijver was de dichter José María Contursi. Vanaf zijn studententijd was Contursi een groot lezer. Daarom werd hij op de San José-school, waar hij studeerde, aangesteld als bibliothecaris. Hij werd journalist en radiopresentator en viel op door zijn uiterlijk: lang, slungelig, elegant. De ontmoeting in 1935 met Susana Gricel Vigano (zij was 15 jaar oud, hij was 24) was aanleiding voor een jarenlange stroom van liefdesverdrietverzen, waaronder dit La noche que te fuiste. De intensiteit van deze gefrustreerde liefde, het innerlijke vuur dat hem verteerde, zijn getroubleerde eenzaamheid wordt weerspiegeld in zijn pen. Van de pijn die in elke zin doorsijpelt zijn we ons niet bewust als we op de dansvloer staan. Dat maakt het drama nog groter: een eenzaamheid zonder terugkeer. Al zegt het echte einde van het verhaal anders: op hun oude dag kwamen Catunga Contursi en zijn Gricel toch nog bij elkaar. Ze konden nog tien jaar samen zijn, de laatste vijf jaar als getrouwd paar. Bron: http://tangosalbardo.blogspot.com/2019/03/la-noche-que-te-fuiste.html

Volledige vertaling

Milonga del 900

Ik hou van haar omdat ik van haar hou en daarom vergeef ik haar. Er is niets erger dan rancuneus en in bitterheid te leven.

De tekst van deze Milonga del novecentos verwijst naar een stukje Argentijnse geschiedenis, namelijk naar het leven tegen het einde van de negentiende eeuw (letterlijk betekent novecentos 900, meer in het algemeen ook de 19e eeuw). De hoofdpersoon lijkt een payador te zijn, een Argentijns liedjeszanger met gaucho-wortels, want hij drukt zich uit in stoere taal die ook in de milonga campera (de milonga van het platteland) gebezigd wordt: hij loopt niet op het trottoir, hij draagt een coole hoed en militaire boots en hij gedijt niet bij de nieuwigheden van de moderne tijd, zoals bijvoorbeeld stenen plaveisel. Desondanks is hij van slag, want zijn lief is vertrokken terwijl hij nog verliefd is. Heel romantisch hoort hij overal haar naam: in het spel van de gitaren, in de straatjes van zijn buurt en in de sterren. Ruimhartig is hij ook, want de tekst besluit met: “Ik hou van haar omdat ik van haar hou en daarom vergeef ik haar. Er is niets erger dan rancuneus en in bitterheid te leven.”

Deze Milonga del novecientos uit 1933 is een vroege milonga urbuna of milonga ciudadana, een stadse, levendige en dansbare versie van de eentonige milonga campera, de milonga van het platteland. Deze trend van de milonga ciudadana werd ingezet met de bekende Milonga sentimental uit 1932 en die, net als deze Milonga del 900 van de hand is van het succesvolle duo Sebastián Piana (muziek) en Homero Manzi (tekst). Zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Milonga

Volledige vertaling
Nummer 

El vino triste

Sinds je wegging ben ik altijd dronken, altijd maar dronken ben ik… uit verdriet…

Het doel van de alcohol, van de sterke drank is vaak vergetelheid. Zo ook hier, in de tango El vino triste. De tekstzanger is dusdanig zwaar van slag dat kan niet meer tegen sterke drank kan. Hij is geen echte vent meer, de alcohol maakt hem sentimenteel en huilerig. Desondanks is hij permanent dronken. Praten wil hij niet, hij wil zich alleen maar afzonderen met de fles. Hij excuseert zich voor zijn vrienden, dat hij zijn gevoelens niet kan beheersen. De oorzaak hiervan is uiteraard liefdesverdriet. Details worden niet gegeven, maar hij, de zanger, blijft achter met een bloedende wond in zijn hart, de rest van zijn leven zal hij dit kruis moeten blijven dragen, aldus de tekst.

Volledige vertaling
Nummer 

La última curda

De wereld is een absurde wond, alles is zo vergeefs, het is één bezopen bende, niets meer.

La ultima curda, dat is de laatste roes, de finale dronkenschap. Dit lied is de klaagzang van de man die gewond is door het leven. De tekstzanger gaat met de bandoneon in gesprek over de door hem gezochte bedwelming van de alcohol: “het trage gekreun van de bandeon druppelt tranen van herinnering en bitterheid” en op zijn beurt “pijnigt de zanger de bandoneon met zijn in wijn gedenkte klaagzang”. De oorzaak van dit alles is, uiteraard, de liefde: “een oude liefde die siddert”. Maar wat een taal, wat een woorden. Alleen al in het eerste couplet komen voor: een kwaadaardige vloek, een gewond hart, rumtranen, een onderwereld met een bodem van opstandige modder. Een diepmenselijke tekst om van te smullen.

In 1956, op een hete nacht, slechts gekoeld door het ijs van de whisky, bevonden orkestleider Anibal Troilo en zanger Edmundo Rivero zich in Troilo’s appartement op de tweede verdieping van Calle Paraná tegenover het Chantecler-cabaret. Daar begonnen ze met het instuderen van Troilos compositie La última curda, repeterend en aanpassend, eerst neuriënd en daarna met de bandoneon. Ze werkten enige uren geconcentreerd aan het nummer, zich niet bewust van de wereld om hen heen. Tegen het ochtendgloren, toen het publiek het Chantecler verliet, was de tango klaar en begaven Troilo en Rivero zich naar het balkon waarvan het raam openstond en zagen ze dat een belangstellende menigte zich op het trottoir onder hen had verzameld en het verkeer onderbrak. Toen voerden Troilo en Rivero deze tango voor het eerst in het openbaar uit, op het balkon, enkel met stem en bandoneon. Bron: https://es.wikipedia.org/wiki/La_%C3%BAltima_curda

Volledige vertaling