Secreto

Door jou is mijn leven —heilig en eenvoudig als een gebed— veranderd in een barbaarse gruwel van problemen die mijn aderen verstopt en mijn eer vertroebelt.

Een gewone, getrouwde man — vrouw, twee kinderen, een huis en een hond — wordt verliefd op een andere vrouw en stort zich daardoor in het ongeluk. Daarover gaat deze tango Secreto. De titel, “Heimelijk”, slaat op het geniep van deze affaire. De man om wie het gaat weet zich niet staande te houden, hij bevindt zich in een storm die zijn leven verwoest. De affaire creëert tal van problemen die hij niet aankan. De minnares heeft er minder problemen mee: “haar zijdezachte huid floreert goed doorbloed”. De relationale problemen drijven de man bijna tot zelfmoord: “vastbesloten om met één schot haar vervloekte, tot een obsessie geworden schaduw te wissen, heb ik in mijn duisternis gezocht naar een plek om te sterven, maar het wapen liet het verradelijk afweten”.

De tango Secreto werd geschreven door dichter, acteur en regisseur Enrique Santos Discépolo. Zijn tango’s gaan over zeer diverse thema’s: armoe, individueel leed, maatschappelijk onrecht, liefdesverdriet en, zoals deze Secreto, over liefdeswanhoop. Het inktzwarte verhaal van deze tango is gebaseerd op een bestaande liefdesgeschiedenis, niet van Discépolo zelf, maar van een goede vriend. De dichter heeft de ontstaansgeschiedenis van zijn tango’s toegelicht in zijn cyclus “Hoe mijn liederen ontstonden“. Zijn persoonlijke relaas aangaande “Secreto” volgt onderaan deze webpagina, volgend op de vertaling.

Volledige vertaling
Nummer 

Tormenta

Ik voel dat mijn geloof wankelt, dat slechte mensen, o God, een beter leven hebben dan ik.

De meerderheid van de Argentijnse tango’s gaat over liefdesverdriet. Deze tango ook, maar het verdriet betreft in dit geval het geloof in God. Tormenta, “Storm”, zo heet deze inktzwarte tango. De tekstdichter voelt zich verlaten, bijna bedrogen door God. Het stormt en het bliksemt om hem heen. De wereld waarin hij leeft is een hel, slechte mensen hebben het beter dan hij die goed probeert te doen. HIj die niet steelt, bezorgt de medemens alleen maar voordeel. Desondanks blijft de tekstdichter hopen. Hij vraagt om een teken, een teken van het bestaan van God, om te kunnen blijven liefhebben: een bloem die opbloeit uit liefde voor God, een verrader die voor één enkele keer zijn straf vindt. Het lied eindigt met de tekstdichter met bloedende knieën op de harde keien, hij wil alleen nog maar sterven, samen met God.

De tango “Tormenta” werd in 1938 geschreven en gecomponeerd voor de filmkomedie Cuatro Corazónes door Enrique Santos Discépolo, met in de hoofdrol Discépolo zelf, die ook de film schreef en hem samen met Carlos Schlieper regisseerde. In de film wordt het lied uitgevoerd door Discépolo’s levenspartner Tania. Zoals in veel van zijn liedjes, staan ​​God en moraliteit centraal. Het lied is een veroordeling van de amoraliteit. In de film, zie deze link, is het nummer onderdeel van een cabaretstuk. Het is opzettelijk zwaar en somber – een overdreven ’typische’ tango die zich afspeelt op een schip vol aan lager wal geraakte types. Tania voert het in de film uitgestreken uit, voordat de toneelmanager haar onderbreekt en in plaats daarvan een music-hall-behandeling eist (“Nee! Nee! Hiermee laat je de mensen in tranen sterven!”). Daarop volgt een karikatuur van het lied, die verandert in een complete aanfluiting als het opgevoerde cabaret botst met het andere vrolijke amusement in de nachtclub. Bron: http://tangodc.com/lyrics/2021/4/21/tormenta

Volledige vertaling
Nummer 

Azabache

In de straten van San Telmo komt de straat in beweging.

Dit lied is een candome, een swingende muzieksoort met veel Afrikaanse trommels. Candombe lijkt op de milonga, maar het ritme is nét even anders. De titel, Azabache, betekent “Git”, naar het gitzwarte mineraal “gagaat”. Het gitzwart slaat op de ogen van een beminnelijke, donkergekleurde danseres die danst op het opzwepende ritme van de trommels. De tekst verwijst naar de Afrikaanse oorsprong van de candombe, naar de armoe van de tot slaaf gemaakte immigranten, naar de straten van de wijk San Telmo in Buenos Aires waar ooit de carnavalsoptochten doorheen trokken, maar die nu verdwenen lijken te zijn.

Ook al suggereert dit lied anders, de carnavalsoptochten bestaan nog steeds. Bijvoorbeeld op of rond 3 december, de nationale feestdag van Uruguay, vindt in Buenos Aires een Llamada de Candombe de San Telmo plaats, een oproep om dansend op het ritme van de candombe door de straten te trekken. Een vijftiental muziekgroepen bestaande uit trommelaars en dansers trekt dan door de straten van San Telmo, Buenos Aires, elk op een eigen ritme en elk vergezeld door vlaggen, rituele symbolen en een soort opa en oma-figuur: de zogenaamde Gramillero en Mama Vieja. Lees meer op deze pagina: https://skjtravel.net/index.php/15-features/403-can-you-candombe-parading-the-streets-of-san-telmo-buenos-aires

Volledige vertaling
Nummer 

Hasta siempre, amor

Vaarwel, mijn lief, wanneer je in kille nachten van mij droomt, zal ik er niet langer meer zijn.

Hasta siempre, amor is een hartstochtelijk dramatische tango met een overduidelijk snik, die als zo vaak handelt om liefdesverdriet. De titel betekent letterlijk “Tot eeuwig, mijn lief”, maar in het Spaans betekent dat gewoon “Vaarwel, mijn lief”. De tekst gaat over een gefnuikte liefde. De tekstzanger neemt met dit lied afscheid van zijn/haar lief. “Je gaat over in andere armen”, zo meldt de tekst, “het falen zal, net als vandaag, pijn blijven doen”. Liefdesverdriet dus, maar onvermijdelijk, want de liefde was klaarblijkelijk niet wederzijds: “ik verloor je juist omdat ik van je hield”.

Deze tango is van Fernán Silva Valdés (tekst) en Donato Racciatti (muziek). Fernán Silva Valdés was een Uruguayaanse dichter, componist en toneelschrijver die dus ook tango’s schreef. Hij was lid van de Urugyaanse Academia Nacional de Letras. De eveneens Urugyaanse musicus Donato Racciatti maakte gedurende een periode van meer dan vijftig jaar deel uit van de tangogeschiedenis van zijn land en van die aan de andere oever van de Río de la Plata, de Argentijnse tango. Zijn orkest produceerde eenvoudige, zeer ritmische tango’s, misschien niet van grote muzikale waarde, maar enorm populair. Zijn muziek had iets weg van D’Arienzo en zijn platen werden zeer goed verkocht. Zijn orkest schitterde vooral tussen 1953 en 1960, waarin zijn vrouwenstemmen opvielen, eerst met zangeres Nina Miranda, daarna met Olga Delgrossi die zeven jaar met hem optrad. Bron: http://www.tangobythesea.com/2015/02/hasta-siempre-amor-farewell-my-love.html

Volledige vertaling

Dime, mi amor

Zeg me, mijn lief, of je nog steeds van mij houdt, of de afwezigheid jouw liefde niet omgebracht heeft.

De tango Dime mi amor bezingt een onzekere liefde. De titel betekent “Vertel me, mijn lief”. De geliefde wordt gevraagd te vertellen of hij/zijn nog steeds liefde voor de ander voelt. Of de afwezigheid en afstand meer kwaad dan goed hebben gedaan. En of de liefde uit het verleden ook nog in het heden leeft. De tekst slaat op iemand die met een voormalig geliefde danst – een bijzondere situatie waarin dergelijke gevoelens wel eens zouden kunnen opspelen.

De tekst van deze tango heeft niet veel om het lijf. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat dit liedje uit een tangofilm komt, de film Yo quiero ser bataclana uit 1941 (“Ik wil een showgirl zijn”). In deze film schittert de komische filmster Niní Marshall, in Argentinië ook bekend onder haar alter ego Catita. Zij speelt een arrogante ster met een groot hart. Zij trekt op met een partner die verliefd is op de schuchtere muzikale leider. Haar ruziënde metgezellen maken deel uit van een musicalgezelschap dat meer tijd doorbrengt in tweederangs hotels dan op het podium, dat reist in gammele treinen en dat altijd hongerig is. Zie de volgende link voor de desbetreffende scene uit de film, met in de orkestbak orkestleider Juan D’Arienzo: https://www.youtube.com/watch?v=iHB56I7BXSU&t=1993

Het nummer Dime, mi amor is vooral bekend in de uitvoering uit mei 1941 van het orkest van Juan D’Arienzo met zanger Hector Mauré. Het jaar ervoor, in 1940 op het carnaval van Montevideo, Uruguay, verloor Juan D’Arienzo al zijn muzikanten, inclusief zanger Alberto Echagüe omdat hij weigerde in te gaan op hun salariswensen. Meteen creëerde D’Arienzo een nieuw orkest met onder meer de zangers Alberto Reynal en Carlos Casares. Eind 1940 wordt Casares vervangen door Héctor Mauré. Met Mauré krijgt het orkest een meer lyrische stijl, niet zo uitgesproken ritmisch. Mauré’s stijl van interpreteren was dramatisch en melodieus tegelijkertijd. Een bijzondere stem, met een gedempt baritonregister, een aangenaam timbre en heldere dictie, een krachtige, melodieuze en goed gevoicede stem, met een Gardeliaans randje. Tussen eind 1940 en 1944 nam hij met D’Arienzo 51 nummers op. Hun laatste opname was op 21 juli 1944, met de wonderschone en zijn meest lyrische tango “Amarras”. Mauré was de zanger die D’Arienzo inspireerde om zich gedurende deze vier jaar aan te passen aan een meer lyrische stijl. Niet geheel toevallig was de lyrische stijl in die bewuste periode het meest in vogue. Bron: http://www.tangobythesea.com/2015/10/dime-mi-amor-tell-me-my-love.html

Volledige vertaling
Nummer 

Yo no sé que me han hecho tus ojos

Ik weet niet wat je ogen met me hebben gedaan dat als ze naar me kijken, ze me met liefde vermoorden.

Uit 1930 dateert de tango Yo no sé que me han hecho tus ojos, oftewel: “Ik weet niet wat je ogen met me gedaan hebben”. In deze tango is de tekstdichter zwaar onder de indruk van een prachtig stel ogen. Het lijkt oprechte liefde. Of de liefde beklijft is niet duidelijk, maar die ogen, die boeien, die schitteren, die zijn goddelijke leidslijnen die het pad van de liefde uitstippelen. De tekstdichter kan alleen maar aan die ogen denken, van die ogen dromen, met als gevolg dat het hart er vol van is, vol van liefdesvuur.

Orkestleider Francisco Canaro schreef dit lied voor Ada Falcón, de zangeres die zo’n tien jaar zijn minnares was. Hun samenwerking begon in 1929. Canaro, die zich sterk tot Falcón aangetrokken voelde, werd door haar opvallende ogen geïnspireerd tot de tango Yo no sé que me han hecho tus ojos. In 1995 herinnerde zij zich in een kranteninterview: “Wat een ogen! Je kunt je niet voorstellen hoe ik was. Het was genoeg om naar de kuiltjes in mijn wangen, mijn tanden, mijn benen te kijken. Discépolo zei over mij: ‘Ze is zo goddelijk, dat het pijn doet om naar haar te kijken.'”

Falcón en Canaro waren minnaars omdat Canaro al met een Française getrouwd was. Canaro wilde zijn vrouw niet verlaten. Men zegt dat zijn vrouw een scheiding alleen wilde accepteren op voorwaarde dat Canaro zijn fortuin in gelijke delen met haar deelde. In 1935 besloot Ada Falcón oftewel La Joyita Argentina (“het Argentijnse juweel”) niet meer in het openbaar op te treden. In 1938 beëindigde ze haar carrière bij Francisco Canaro. In 1942 nam Ada Falcón haar laatste album op en trok ze zich totaal onverwacht volledig terug uit de artistieke wereld en nam haar intrek in een klooster. Ze overleed in 2002, op 96-jarige leeftijd. Ze werd begraven in het SADAIC-pantheon op de Chacarita-begraafplaats in Buenos Aires, op vier meter afstand van Canaro. Bron: https://es.wikipedia.org/wiki/Ada_Falc%C3%B3n

Volledige vertaling

Jamás retornarás

Ik kom zo terug, zei zij toen ze wegging. Dwaas heb ik op haar gewacht… Arme ik!

Liefdesverdriet domineert meer dan de helft van de gezongen tango’s. Volgens de actuele telling van deze website gaan 87 van de 140 liedjes over liefdesverdriet, dat is 62%. Ook bij dit lied, Jamás retornarás, is dat het geval. De tekstdichter is verlaten. De geliefde vertrok. “Ik kom zo terug”, zei zij bij het weggaan. Maar zij kwam niet. De dichter blijft gedesillusioneerd achter, eenzaam tot op het bot. Dag en nacht noemt hij haar naam, zijn hart ligt in stukken, zijn ziel is stervende. Beetje bij beetje begint hij te begrijpen dat het afscheid definitief is. Maar echt eraan toe is hij nog niet: in het besef van de pijnlijke en wrede waarheid voelt hij dat het leven hem verlaat…

De website tanguito.co.uk geeft een verklaring voor de overdaad aan liefdesverdriet in de tango. Het zou te maken hebben met de tragedie van de immigranten in Buenos Aires. Aan het begin van de 19e en het begin van de 20e eeuw was Buenos Aires het centrum van opeenvolgende immigratiegolven uit vooral Italië en Spanje (in die volgorde). De immigranten waren voornamelijk mannen die een fortuin probeerden te verdienen voor het gezin dat ze hadden achtergelaten. Dit creëerde een enorme genderongelijkheid. De schaarste aan vrouwen zou één van de factoren kunnen zijn die hebben bijgedragen aan cultuur van de Argentijnse tango: het op een voetstuk zetten van de vrouwelijke danseressen en de nadruk op liefde en liefdesverdriet. Bron: https://www.tanguito.co.uk/tango-culture/tango-lyrics/tango-lyrics-jamas-retornaras/

Volledige vertaling

Que te importa que te llore

Lang heb ik op je gewacht; dodelijke pijn de eenzaamheid te consumeren in de warmte die jij achterliet.

De tekst van de tango Que te importa que te llore is van Osmar Maderna, de muziek van Miguel Caló. In het Nederlands luidt de titel: “Wat kan het je schelen dat ik om je huil”. De tekst is één grote liefdesklacht. De tekstdichter lijdt aan het gemis dat de geliefde achterliet, aan de eenzaamheid en ziet zich geconfronteerd met de onverschilligheid van de geliefde. “Wat kan het jou schelen waaraan ik lijd”, zegt de tekst, “wat kan het jou schelen waarom ik huil?” De dichter wil het verleden terug, het verleden van de droom van de liefde, maar het verleden ligt in stukken. Wat rest is “huilen, altijd huilen, aan je denken en wachten, in het besef dat je niet meer terugkomt”.

Volledige vertaling

Ella es asì

Als een viool is haar zang, rinkelend haar lach en haar stem een lijster… Zo is zij.

De titel van deze milonga, Ella es asì, betekent “Zo is zij”. De tekst gaat over een dame waarvan de schoonheid, deugd en moraal boven alle twijfel verheven is. Zij is knap, haar stem is wonderschoon, als een lijster. Ze is loyaal, nobel en vergevingsgezind. Haar hart is vol vrouwelijke liefde, moederlijke liefde, huiselijke liefde. Voor haar kinderen zou ze door het vuur gaan. Sterker nog: ze zou ervoor moorden en sterven. Zo is zij, deze porteña, havenbewoonster oftwel inwoonster van Buenos Aires. Kortom, de trots van Buenos Aires, dat is zij.

Volledige vertaling
Nummer 

Indiferencia

Ik zocht steun bij degenen van wie ik hield en wreed gaven ze me eenzaamheid.

Hard is de wereld, hard en wreed. Dat is de teneur van de tango Indiferencia, oftewel “Onverschilligheid”. De tekst van dit lied beschrijft de teleurstelling van iemand die op zijn levenspad tegen een muur aangelopen is. Ooit had hij een thuis, geld en vrienden, maar toen er tegenslag kwam, toen waren de vrienden geen vrienden meer, maar draaiden ze hem de rug toe. De tekstdichter is zoekende naar hoop, maar die hoop lijkt vertrokken, tot áchter de horizon. Moe en verslagen blijft onze protagonist achter, zijn liefdes-lot onvervuld.

Volledige vertaling
Nummer 

Humillación

Ik haat deze liefde die me aan jouw grillen onderwierp.

Humillación, dat betekent vernedering. Vernedering is het onderwerp van de tango met deze naam. De tekstdichter wist van niets, maar toch heeft hij/zij zich onderworpen aan de grillen van een oppervlakkige en wisselvallige liefdesrelatie. Beetje bij beetje ontwaakt hij/zij uit de waanzin en komt in opstand. “Ik haat deze liefde die me aan jouw grillen onderwierp”, zegt het refrein, “ik haat deze liefde die me leerde bedelen!” De laatste twee (meestal niet gezongen) coupletten reflecteren op de situatie: het is eigen schuld, dikke bult en niet de schuld van de ander.

Volledige vertaling
Nummer 

Bailando me diste un beso

Tijdens het dansen voelde ik blij jouw liefdeskus op mijn gezicht en ik dacht dat het iets betekende, dat je me de goedheid van je liefde aanbood.

De titel van deze wals klinkt veelbelovend: Bailando me diste un beso, oftwel: “Al dansend gaf je mij een kus”. De tekst heeft evenwel niet veel om het lijf. De hoofdpersoon uit het lied danst met een leuke vrouw en voelt al dansend een kus op zijn gezicht. Daarvan wordt hij helemaal warm. Na afloop realiseert hij zich dat alles misschien wel verbeelding was, dat hij nooit de warmte van haar mond heeft gevoeld. De tekst geeft geen nadere details. “Schatje, waar ben je?”, smeekt hij haar in het refrein, “Jij die me dansend een kus gaf, jij die mijn ziel vulde met hoop.”

De niemendalligheid van deze tekst past bij de tijd waaruit deze stamt. De enige bekende opname is van Francisco Canaro uit 1952 en dat is de tijd dat de populariteit van de tango begon te tanen. Veel tangoteksten uit de vijftiger jaren zijn sentimenteel zonder veel diepgang. Maar dit geldt niet voor alle teksten uit die tijd. De dichter Cátulo Castillo schreef in de vijftiger en zestiger jaren bijvoorbeeld prachtige teksten die onder andere uitgevoerd werden door het orkest van Anibal Troilo.

Volledige vertaling

Barrio de tango

Honden blaffen naar de maan. De liefde weggedoken in een poort. Padden kwakend in de lagune en in de verte de stem van de bandoneon.

Een nostalgisch-zoete tango, dat is deze Barrio de tango (“Tangobuurt”) van Manzi en Troilo. De tekst bezingt de herinnering aan een eenvoudig buurtje in Pompeya, een volkswijk aan de zuidkant van Buenos Aires, dicht tegen de Riachuelo (een riviertje) aan. Een lantaarn slingert heen en weer, een late trein vertrekt, honden blaffen, in het moeras kwaken de padden en in de verte klinkt de stem van een bandoneon, refererend aan het feit dat Pompeya één van Buenos Aires’ oudste tangowijken is. De tekstdichter denkt aan zijn oude vrienden, vraagt zich af wat er van hen geworden is. Hij denkt aan de blonde Juana die hij in de steek liet. Vanuit zijn herinnering roept hij alles weer op: de sjouwer die het magazijn vult, het drama van de bleke buurman die nooit naar buiten ging om de trein te zien, de platte karren op de parkeerterreinen, de nachten, het maanlicht op de modder en in de verte natuurlijk de stem van een bandoneon.

Het nummer Barrio de tango werd in 1942 geschreven door Anibal Troilo (muziek) en Homero Manzi (tekst). De tango Sur uit 1949 is ook van hun hand. Net als Sur is dit een nostalgische tango over de volksbuurt waar de dichter Manzi opgroeide: zijn middelbare school stond in Pompeya en later was hij er zelf docent. Pompeya, voluit Nueva Pompeya is een wijk gelegen aan de zuidkant in de stad Buenos Aires. Lange tijd was het een van de proletarische districten van de stad, doordrenkt van de traditie van de tango en één waar veel van de eerste tango’s geschreven en uitgevoerd werden. Nueva Pompeya kreeg haar naam van de gelovigen van de Maagd van de Rozenkrans van Pompeya. Voor die tijd werd het vaak het ‘district van de kikkers’ genoemd. De term “kikker” (rana), in het Lunfardo, de volkstaal van Buenos Aires, verwijst naar een “straatwijs”, goedgebekt type. Nueva Pompeya werd grotendeels gebouwd op de uiterwaarden ten noorden van de Riachuelo en was in die tijd onderhevig aan frequente overstromingen. Het was bijgevolg dunbevolkt en berucht om zijn armoede en hoge misdaadcijfers. Tot de jaren dertig, toen er industrieën in het gebied begonnen te ontstaan, werkten de meeste lokale bewoners in het grote slachthuis in het naburige Parque Patricios. Sáenz Avenue, die door Nueva Pompeya loopt, wordt soms nog steeds “de straat van botten” genoemd, vanwege het vele vee dat vroeg in de twintigste eeuw stierf op weg naar het slachthuis. Het gebied stond ook bekend om zijn vele pulperías, louche saloons die bezocht werden door gitaristen, messenmakers, -dragers en -trekkers. Bron: https://es.wikipedia.org/wiki/Nueva_Pompeya_(Buenos_Aires)

De Riachuelo (Spaans voor “riviertje”) begrenst de wijk Pompeya aan de zuidkant. Het water maakt deel uit van de Matanza-rivier (Río de la Matanza of Río Matanza, hetgeen “slachtrivier” betekent). De Matanza is een 64 kilometer lange stroom in Argentinië die zijn oorsprong heeft in de provincie Buenos Aires en die de zuidelijke grens van het federale district van Buenos Aires bepaalt. De rivier mondt uit in de Río de la Plata tussen Tandanor en Dock Sud. De wijk La Boca en de voetbalclub Boca Juniors bevinden zich in de buurt van de monding van de Riachuelo (boca is Spaans voor”mond” of “monding”). Het Matanza-bekken is de meest vervuilde rivier in Latijns-Amerika en een van de tien meest vervuilde plekken ter wereld, met een zeer hoog loodgehalte. Een van de belangrijkste redenen waarom het zo vervuild is, is dat de talrijke fabrieken langs de rivier, met name leerlooierijen, grote hoeveelheden industrieel afval in de rivier dumpen, met name zware metalen. Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Matanza_River

Volledige vertaling
Nummer 

Sur

Nostalgie naar de dingen die voorbij zijn, zandkorrels meegevoerd door het leven, verdriet om de buurten die veranderd zijn en bitterheid om de droom die vervloog.

Prachtig lied, dit Sur (“Zuid”), een melancholische tango over oude buurten en een vervlogen liefde. Het “Zuid” uit de titel verwijst niet naar het zuiden van Argentinië, naar Patagonië, maar naar het zuidelijke gedeelte van de stad Buenos Aires. Het lied bezingt het kruispunt van de avenidas San Juan en Boedo, ten zuiden daarvan de wijk Pompeya, en nog zuidelijker, de inundaties van de Riachuelo (rio Matanza). In het lied figureert een dijk, het licht uit een winkelruit, de smidse op de hoek, modder en steppe. En een jeugdliefde, een bruidskapsel, een gestolen kus, vreedzame wandelingen onder de sterrenhemel. Maar het heeft niet zo mogen zijn. De liefde vervloog en de oude buurten zijn veranderd, die zijn niet meer zoals ze waren…

Troilo’s samenwerking met Manzi in de jaren veertig leverde verschillende hits op, waaronder Barrio de tango en de wals Romance de Barrio, maar geen enkele bereikte de universele erkenning van Sur (Zuid), misschien wel Argentinië’s meest geliefde tango ooit. De Argentijnse auteur Ernesto Sabato zei dat hij alles wat hij heeft geschreven zou weggeven voor het voorrecht om de auteur van Sur te zijn. Het kruispunt van avenidas San Juan en Boedo is door deze tango beroemd geworden. In 1995 verklaarde het Argentijnse Congres de bar op die plek tot een locatie van historisch belang. De buitenkant van het gebouw is zodoende behouden gebleven. In 2000 werd de bar omgedoopt tot “Homero Manzi”. De tekst van de tango roept de jonge jaren op van Homero Manzi die eerst bij zijn ouders in de buurt van San Juan en Boedo woonde en later leerling was op een school in de buurt van Pompeya. Met zijn verzen verbindt Manzi de twee buurten in een romantisch tijdsbeeld dat deel uitmaakt van zijn herinneringen. Bron: https://letrasdetango.wordpress.com/2010/05/25/219/

Homero Manzi (1907-1951) kwam zelf niet uit Buenos Aires. Hij werd geboren in Añatuya, in de provincie Santiago del Estero. Zijn dichterlijke geest kwam enkele jaren later tot leven in de wijk Pompeya van Buenos Aires. Hij begon als leraar aan een middelbare school, maar hij gaf dat beroep op voor de poëzie, zoals hij later zijn rechtenstudie zou opgeven toen hij van de universiteit werd gestuurd omdat hij tot de rebellen behoorde van de “studenten in espadrilles” die in 1930 door de Florida-straat paradeerden om zich te onderscheiden van het andere “type schoeisel” die het land regeerde. Eind 1947 legden Homero Manzi en Aníbal Troilo de laatste hand aan de tango Sur. Volgens García Giménez vermoedde Manzi toen al dat hij dodelijk ziek was en ook zijn vrienden vreesden het ergste. Ondanks zijn gekwelde gemoedstoestand schreef hij Sur, verlangend naar zijn weelderige jeugd in de door hem geadopteerde buurt. Bron: https://www.eltango.com.ar/letras/sur-en-ingles/

Volledige vertaling
Nummer 

Flor de Montserrat

Men vocht om haar liefde, iedereen wilde haar eer, maar onze Maagd droomde van een andere liefde.

De muziek van deze milonga campera is opwindend en snel. De inhoud begint ook opwindend, maar eindigt als een nachtkaars. De tekst draait om een knap, jong meisje uit de wijk Monserrat, een van de barrio’s van Buenos Aires. De dame in kwestie stond vanwege haar hemelsblauwe ogen en vriendelijke inborst bekend als Virgencita, “Kleine maagd”. Iedereen dong naar haar hand. Aan de voet van haar balkon, waar de jasmijn geurde, werden vele serenades voor haar opgevoerd. Maar zij, Virgencita, droomde niet van een aardse liefde, maar van een goddelijke. Zij vertrok naar een klooster, de jasmijn verdroogde en minneliederen werden niet meer gehoord…

Monserrat is een van de oudste wijken van Buenos Aires, in het zuidoosten van het centrum, boven San Telmo en La Boca. De Plaza de Mayo (van de Dwaze moeders) ligt in Monserrat, evenals veel belangrijke publieke gebouwen. De Catalaanse monniken van de Maagd van Monserrat (de kloosterorde van de Zwarte Madonna van Montserrat) stichtten in 1769 een kapel waar de wijk naar vernoemd is. Blijkens de tekst is Montserrat ook de “wijk van de drums”, de plek dichtbij de haven van Buenos Aires waar de tango en de milonga geboren werden. Mogelijkerwijs is de tekst van deze milonga ontstaan als een poëtische verbinding van deze twee gegevens: de aanbidding van de Maagd van Montserrat en de milonga die in deze buurt haar roots had. Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Monserrat,_Buenos_Aires

Volledige vertaling

Tu corazón

Je hart is het vuur, waaraan ik mijn leven en mijn hoop heb verbrand.

Heftige liefde en passie, dat is het onderwerp van de tango Tu corazón. De tekstdichter houdt met heel haar/zijn hart van de geliefde. Maar de relatie klopt niet helemaal. De buitenwereld heeft commentaar: “Ze zeggen dat jouw passie me verblindt, ze zeggen dat onze liefde verboden is, ze zeggen dat ik mijn verstand verloren heb“. Maar de tekstdichter blijft bij zijn zaak: “je hart is het vuur, waaraan ik mijn leven en mijn hoop heb verbrand“. Hij/zij besluit met “ik ben blij met mijn teken, met het teken van je hart“. De boodschapper van deze tekst lijkt toch vooral slachtoffer: het vuur en de passie van de geliefde is de sturende kracht van deze liefde. Of is het hele verhaal slechts een wensdroom?

Liefde en passie zijn a priori symmetrisch, ook in tangoteksten. Tangoteksten over liefde of liefdesverdriet kunnen vaak vanuit beide geslachten geïnterpreteerd worden: bij veel teksten kun je denken dat het een man is die zijn liefde of liefdesverdriet voor een dame bezingt, of juist andersom, dat een vrouw aan het woord is die haar liefde of liefdesverdriet uit. Zo ook hier, in deze tango Tu corazón kan het zowel een man als een vrouw zijn die door de liefde verblind is…

Volledige vertaling
Nummer