Jorge Vidal canta El Llorón

Jorge Vidal zingt de milonga “El Llorón” in Arturo Mom’s film “El Tango en París” uit 1956. De film gaat over een tangozanger die naar Parijs reist op zoek naar succes. Jorge Vidal was daadwerkelijk een tangozanger; in 1949 en 1950 zong hij bij het orkest van Osvaldo Pugliese (o.a. Puente Alsina, Vieja Recova en Porque canto el tango). In de salon zou je hem een doodenkele keer kunnen horen, maar de nummers met Morán, Chanel en Maciel zijn veel bekender, naast natuurlijk de vele instrumentale nummers van het orkest van “San Pugliese”.

Nummer 

El llorón

Om vrouwen te versieren moet je af en toe huilen om hen verliefd te laten worden.

De tekst van deze milonga geeft een recept hoe vrouwen te versieren: geneer je niet, wees een huilebalk. De truc is af te toe te huilen, dat vertedert de dames, zo beweert de tekstzanger van dit nummer. Het doet hem niets als zijn vrienden hem uitlachen. Hij, de huilebalk (“El llorón“) is toch nummer één als het op versieren aankomt. De tekst vertoont weinig ontwikkeling, maar het contrast tussen de Zuid-Amerikaanse macho-versierder en de huilebalk is erg amusant.

Volledige vertaling
Nummer 

Chicho & Dana – “El Lloron”

Februari 2015, Buenos Aires. De DNI-dansschool viert haar tienjarig bestaan. Dana Frigoli, oprichter en leider van DNI danst samen met Chicho Frumboli de milonga “El llorón”. Spannend om te zien, want dit is een clash van twee verschillende stijlen: Chicho Frumboli is één van de godfathers van de tango nuevo, maar de DNI-stijl is nog nieuwer, wilder en dynamischer. Leuk om te zien. Chicho danst zowaar een aantal maten close.

Nummer 

Recién – Cuarteto del Plata

Een binnenplaats in Buenos Aires, roze muren, groen geverfde brandtrap. Dit huis (van Mercedes Frassia) is de locatie voor een uitvoering van Recién (“Zojuist, recentelijk”) door het Cuarteto del Plata. Prachtig gespeeld en gezongen. Moeilijk voorstelbaar dat dit geluid afkomstig is van vier instrumenten en niet van een heel orkest, al zegt de toelichting bij deze Youtube-video dat er nog twee instrumentalisten meegewerkt hebben (contrabas en viool). Maar prachtige muziek van zo te zien zeer professionele musici.

Nummer 

Recién

Vandaag, bij mijn terugkeer, verwachtte ik het verwijt van je vergetelheid, maar ik vond slechts de straf van je vergevingsgezindheid.

Homero Manzi is de tekstdichter van zo’n honderdvijftig tango’s, waaronder beroemde nummers als Barrio de tango, Desde el alma (wals), Fruta Amarga, Fuimos, Malena, Manaña zarpa un barco, Milonga Sentimental, Romance de mi barrio en Sur. Een hele lijst. En ook van deze Recién. In prachtige, poetische tangotaal beschrijft dit nummer de recente (recién = recentelijk) ontmoeting van de tekstdichter met zijn voormalig geliefde. Hij duikt in het verleden en beseft al zijn misstappen (fracasos). Tot zijn grote verbazing ontdekt hij ter plekke dat de geliefde niets vergeten heeft, maar wel alles vergeven. Deze vergevingsgezindheid ervaart hij bijna als een straf (castigo). Zijn fouten zijn gezien, maar worden tot zijn verbazing liefdevol bedekt.

Volledige vertaling
Nummer 

Natasha Lewinger and Haris Mihail – Recién

Milonga Mala Junta in Berlijn, oktober 2018. Natasha Lewinger and Haris Mikhail dansen de tango Recién. De muziek is van het orkest van Pedro Láurenz, de stem van Alberto Podestá. Prachtig gedanst, prachtig om naar te kijken. Bij die koppel is het vooral Natasha die de aandacht trekt door haar présence, haar omhelzing, haar lange benen. Maar haar partner kan ook dansen! Natasha Lewinger (Montevideo, Uruguay) en Haris Mihail (Thessaloniki , Griekenland) begonnen zo’n 15 jaar geleden met dansen. In 2016 kruisten hun paden elkaar. Ze reizen de wereld over om les te geven. Beiden houden van de tango als sociale dans, bij voorkeur in milonguero-stijl. Op dit moment, tijdens de corona-pandemie bevinden ze zich in Uruguay, zo zegt hun Facebook-pagina.

Nummer 

Nunca tuvo novio – Silvina Hirsiger y Pablo Guzmán

Picture this: een oude vrijster zit in haar vrijgezellenflat driehoog achter boven haar beduimelde driestuiverroman te wenen over de prins op het witte paard die nooit kwam. Dit drama wordt prachtig bezongen door Silvina Hirsiger met gitaar-begeleiding van Pablo Guzmán. Wát een mooie uitvoering: je zou bijna denken dat de zangeres de oude vrijster is. Gelukkig voor haar is er die leuke gitarist en dat Corona-kitten. Silvina Hirsiger Grajovach (dus geen vrijster) is een zangeres uit Mar del Plata, met een eigen, bescheiden Youtube-kanaal. Pablo Guzmán is gitarist uit hetzelfde Mar del Plata. Met dank aan DJ Mariposita voor het tippen en inleiden van deze prachtige uitvoering.

Nunca tuvo novio

Je huilt en al huilend vallen tranen trillend van emotie op de pagina’s van je bouquetreeks-roman.

Een echte tranentrekker, dit lied. Het handelt over een oude vrijster, een vrouw die nooit een vriendje heeft gehad. Terwijl de zon over haar leven onder gaat, wenst ze zich nog steeds een bouquetreeks-liefde, droomt ze van haar prins die nooit kwam. Het lied heeft een prachtige melodie, eentje die empathie oproept. De tekst is echter keihard en kent geen medelijden. Haar droom wordt belachelijk gemaakt: “stop met huilen, vergeet die in prachtige volzinnen sprekende droomprins”. Het laatste couplet (niet gezongen in de versie van Láurenz/Podestá) komt met een onverwachte, maar prachtige wending waarin de tekstdichter zijn eigen lot vergelijkt met het hare. Ook hij verlangt naar een liefdevolle streling die hem zijn noodlot doet vergeten.

Volledige vertaling

Gonzalo y Mariel, Nunca tuvo novio

Het trieste verhaal van de oude vrijster, van liefde dromend op haar vrijgezellenflat wordt hier geïnterpreteerd door Gonzalo Alonso und Mariel Robles. Mooi muzikaal gedanst, met een zacht vloeiende cadencia. Gonzalo en Mariel komen beiden uit Argentinië, en hebben na diverse omzwervingen over de wereld nu een dansschool in het Zwitserse Bern: GMTango. Plaats en tijd van deze uitvoering: Futuro Dance Festival, Poitiers, Frankrijk, 2013. De muziek die speelt is van het orkest van Pedro Láurenz, de stem is van Alberto Podestá.

Carlos Gardel – Rosas de Otoño

Carlos Gardel zingt in wat mogelijk de eerste videoclip is uit de geschiedenis van de mensheid. Deze scene komt uit de korte muziekfilm Rosas de otoño (1931), Gardel zingt het gelijknamige lied. De dialoog aan het begin is te vinden op de Spaantalige Wikipedia-site van de film. De man die Gardel aanspreekt is de fameuze orkestleider Francisco Canaro.

-Canaro: Hallo Carlos, hoe gaat het?
-Gardel: Zoals altijd, vriend, gaan we door met het verdedigen van onze taal, onze gebruiken en onze liederen met behulp van de Argentijnse geluidsfilm.
-Canaro: Van mijn kant zal ik je begeleiden met mijn orkest en ik zal het onmogelijke doen zodat onze liederen blijven zegevieren over de hele wereld.
-Gardel: Oké, kameraad, pakken we de strijd op?
-Canaro: Laten we beginnen, laat de bel rinkelen.
-Gardel: Ok, aan de slag!

PS. De dialoog bevat nogal wat moeilijk te vertalen idioom. Aan het eind zegt Gardel: Listo el pollo, nomás! Letterlijk betekent dat “Geen gemaar, de kip is klaar.”

Nummer 

Rosas de otoño

Mijn gelaatsuitdrukking toont dat ik ‘s nachts bijna niet slaap. Ik slaap bijna niet, weet je waarom?

Rosas de otoño, dat zijn herfstrozen. Dit lied gaat over liefde met een treurig randje. De tekst begint mooi en zoet, vol van liefdesovertuiging. Maar gaandeweg blijkt dat geloof toch steeds meer een droom, een wensdroom van een liefdeszieke die droomt dat de ander van hem houdt. De dichter vindt alleen rust in de muziek, wanneer hij zijn vingers naar de snaren brengt om bijvoorbeeld dit lied te spelen. Zo gaat dit klaaglied uiteindelijk ook over het lied zelf.

Volledige vertaling
Nummer 

Marcos Pereira & Florencia Borgnia – Rosas de Otoño

Februari 2017, Marcos Pereira & Florencia Borgnia dansen Rosas de Otoño, een walsje. Prachtig energiek gedanst, lekker soepel, precies zoals je een walsje moet dansen: blij, vrolijk en met een doorgaande, neverending cadans. De locatie is ergens in New York, zo te horen aan het commentaar na afloop. De aftiteling meldt inderdaad “Argentine tango lovers of LI (Long Island)”. De dansers, Marcos en Florencia, zijn evenwel afkomstig uit Buenos Aires. De muziek is van het orkest van Carlos Di Sarli, de zang is van Alberto Podestá.

Nummer