Geraldine Rojas & Javier Rodríguez – Ella es asì

Maart 2002 in dansschool La Viruta te Buenos Aires. Geraldine Rojas en Javier Rodríguez dansen de milonga “Ella es Así”. Geweldig om te zien! Geraldine en Javier waren destijds het meest veelbelovende danspaar in de tangowereld. Gerardine woont tegenwoordig in Amsterdam en heeft daar met haar man Ezequiel Paludi een dansschool, Javier reist over de wereld als tangodanser en -leraar. De muziek die speelt is van het orkest van Edgardo Donato, de stem is van Horacio Lagos.

Nummer 

Pablo Valle Sexteto canta Bernardo Bergé – Indiferencia

Het is feest, mei 2014 in Buenos Aires. Men viert de tweede verjaardag van de “Milonga de Elsita”, de tangosalon van Elsa Amodio. Volgens Facebook bestaat de salon nog steeds. Het sextet van Pablo Valle speelt de tango Indiferencia. Ze spelen het nummer in de stijl van het orkest van Rodolfo Biagi, ook de componist van deze tango. De zanger is Bernardo Bergé, Pablo Valle is de pianist. Prettige, ongedwongen sfeer, lekker gespeeld. Het Pablo Valle Sexteto heeft een Facebook-pagina en heeft op Spotify twee albums en twee singles.

Nummer 

Indiferencia

Ik zocht steun bij degenen van wie ik hield en wreed gaven ze me eenzaamheid.

Hard is de wereld, hard en wreed. Dat is de teneur van de tango Indiferencia, oftewel “Onverschilligheid”. De tekst van dit lied beschrijft de teleurstelling van iemand die op zijn levenspad tegen een muur aangelopen is. Ooit had hij een thuis, geld en vrienden, maar toen er tegenslag kwam, toen waren de vrienden geen vrienden meer, maar draaiden ze hem de rug toe. De tekstdichter is zoekende naar hoop, maar die hoop lijkt vertrokken, tot áchter de horizon. Moe en verslagen blijft onze protagonist achter, zijn liefdes-lot onvervuld.

Volledige vertaling
Nummer 

Pablo Rodriguez y Noelia Hurtado – Indiferencia

Salon de Tango, Turijn, april 2007. Dit moet wel één van de eerste op Youtube vastgelegde optredens zijn van Pablo Rodriguez en Noelia Hurtado. Ik heb een paar keer moeten kijken, want Noelia is hier nog niet blond. Maar ze zijn het écht. Voor hun doen dansen enigzins ingehouden en in een rustig tempo, maar desalniettemin prachtig. Ze dansen de tango Indiferencia, op de muziek van het orkest van Juan D’Arienzo en de stem van Alberto Echagüe.

Nummer 

Humillacion – Ache Rey & Falta Envido Tango

Juli 2019, we zijn in La Viruta de Solanas, een dansschool in Buenos Aires en kijken naar een optreden van Ache Rey en zijn band Falta Envido Tango (“Tango Zending gemist”). De bandleden zijn Ache Rey (stem), Alejandro Zarate (bandoneon), Gustavo Michalik (piano en arrangementen) en Pablo Guzman (contrabas). Het nummer dat ze spelen is Humillacion. Ze spelen het nummer in de stijl van het orkest van Juan D’Arienzo, met een stevige baslijn. Prima zanger ook, coole, jonge gast.

Nummer 

Humillación

Ik haat deze liefde die me aan jouw grillen onderwierp.

Humillación, dat betekent vernedering. Vernedering is het onderwerp van de tango met deze naam. De tekstdichter wist van niets, maar toch heeft hij/zij zich onderworpen aan de grillen van een oppervlakkige en wisselvallige liefdesrelatie. Beetje bij beetje ontwaakt hij/zij uit de waanzin en komt in opstand. “Ik haat deze liefde die me aan jouw grillen onderwierp”, zegt het refrein, “ik haat deze liefde die me leerde bedelen!” De laatste twee (meestal niet gezongen) coupletten reflecteren op de situatie: het is eigen schuld, dikke bult en niet de schuld van de ander.

Volledige vertaling
Nummer 

Humillación por Carlos y Dana

Augustus 2018, Milonga Parakultural, Salón Canning. Carlos Estigarribia en Dana Zampieri dansen de tango Humillacion van Biagi en Bahr. Mooi gedanst, met veel variatie in de tempi. Soms energiek, soms snel, dan weer mooi vertraagd. De muziek die klinkt is van het orkest van Juan D’Arienzo, de stem die zingt is van Hector Mauré.

In september van dit jaar werden Carlos en Dana publiekswinnaar van de Mundial de Tango 2022. In 2018 behaalden ze een officiële tweede plaats en in 2016 werd Carlos Estigarribia ook officieel tweede met een andere partner, met Maria Laura Sastria. Met Laura Sastria werd Carlos één jaar eerder hoofdstedelijk kampioen in het Campeonato Metropolitano de Baile de Tango de Buenos Aires 2015 en dat in álle drie de categorieën: tango, wals én milonga. Zie deze link voor een historisch overzicht van de winnaars van de Mundial de Tango, het Campeonato Metropolitano en andere kampioenschappen.

Nummer 

Khomanta Jallu – Bailando me diste un beso

Schattig filmpje, deze video-opname uit 2014. Khomanta Jallu is een jeugdorkest uit de Argentijnse provincie Santa Fe dat volksmuziek en Latijns-Amerikaanse op het repertoire heeft staan. Hier spelen ze de wals Bailando me diste un beso. Instrumentaal, dat helaas wel, maar het publiek van de twee meisjes maakt weer veel goed. Het orkest heeft een Facebook-pagina en heeft diverse filmpjes op Youtube.

Bailando me diste un beso

Tijdens het dansen voelde ik blij jouw liefdeskus op mijn gezicht en ik dacht dat het iets betekende, dat je me de goedheid van je liefde aanbood.

De titel van deze wals klinkt veelbelovend: Bailando me diste un beso, oftwel: “Al dansend gaf je mij een kus”. De tekst heeft evenwel niet veel om het lijf. De hoofdpersoon uit het lied danst met een leuke vrouw en voelt al dansend een kus op zijn gezicht. Daarvan wordt hij helemaal warm. Na afloop realiseert hij zich dat alles misschien wel verbeelding was, dat hij nooit de warmte van haar mond heeft gevoeld. De tekst geeft geen nadere details. “Schatje, waar ben je?”, smeekt hij haar in het refrein, “Jij die me dansend een kus gaf, jij die mijn ziel vulde met hoop.”

De niemendalligheid van deze tekst past bij de tijd waaruit deze stamt. De enige bekende opname is van Francisco Canaro uit 1952 en dat is de tijd dat de populariteit van de tango begon te tanen. Veel tangoteksten uit de vijftiger jaren zijn sentimenteel zonder veel diepgang. Maar dit geldt niet voor alle teksten uit die tijd. De dichter Cátulo Castillo schreef in de vijftiger en zestiger jaren bijvoorbeeld prachtige teksten die onder andere uitgevoerd werden door het orkest van Anibal Troilo.

Volledige vertaling

Maja Petrović & Marko Miljević – Bailando me diste un beso

Tango Frostbite is een winters tangofestival in Helsinki. De negende editie is in februari 2023. Hier kijken we naar een demonstratie uit februari 2017. Maja Petrović en Marko Miljević dansen de wals Bailando me diste un beso, oftwel “Al dansend gaf je mij een kus”. De commentaren op Youtube zijn lovend: “Ze zouden naar Argentinië moeten komen om daar les te geven”. De muziek die klinkt is van het orkest van Francisco Canaro, de stemmen zijn van Alberto Arenas en Mario Alonso.

Guitarra Surquera – Barrio de Tango

De heren van Guitarra Surquera spelen Barrio de tango, een stuk van Manzi en Troilo. Mooi gespeeld, met veel dissonant klinkende accoorden. De muzikanten zijn: Bruno Aguzzi (stem), Nico Mustillo (gitaar), Nacho Fernandez (gitaar) en Fede Aguzzi (guitarron, de iets grotere gitaar in het midden met meer “bas”). Het filmpje is uit 2014. De band heeft een EP op Spotify, een Youtube-kanaal en ook een Facebookpagina. De laatste post daar is uit 2019.

Het recitatief in deze uitvoering van het lied komt niet in de oorspronkelijke tekst van Homero Manzi voor. Het gesproken gedeelte is een gedicht van Mario Benedetti, El barrio geheten. Mario Benedetti (1920-2009) was een schrijver, dichter, journalist en criticus uit Uruguay. In Latijns-Amerika was Benedetti een gevierd schrijver en dichter. Buiten de Spaanstalige wereld is zijn werk grotendeels onbekend gebleven. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Mario_Benedetti

Vertaling van het recitatief
Nummer 

Barrio de tango

Honden blaffen naar de maan. De liefde weggedoken in een poort. Padden kwakend in de lagune en in de verte de stem van de bandoneon.

Een nostalgisch-zoete tango, dat is deze Barrio de tango (“Tangobuurt”) van Manzi en Troilo. De tekst bezingt de herinnering aan een eenvoudig buurtje in Pompeya, een volkswijk aan de zuidkant van Buenos Aires, dicht tegen de Riachuelo (een riviertje) aan. Een lantaarn slingert heen en weer, een late trein vertrekt, honden blaffen, in het moeras kwaken de padden en in de verte klinkt de stem van een bandoneon, refererend aan het feit dat Pompeya één van Buenos Aires’ oudste tangowijken is. De tekstdichter denkt aan zijn oude vrienden, vraagt zich af wat er van hen geworden is. Hij denkt aan de blonde Juana die hij in de steek liet. Vanuit zijn herinnering roept hij alles weer op: de sjouwer die het magazijn vult, het drama van de bleke buurman die nooit naar buiten ging om de trein te zien, de platte karren op de parkeerterreinen, de nachten, het maanlicht op de modder en in de verte natuurlijk de stem van een bandoneon.

Het nummer Barrio de tango werd in 1942 geschreven door Anibal Troilo (muziek) en Homero Manzi (tekst). De tango Sur uit 1949 is ook van hun hand. Net als Sur is dit een nostalgische tango over de volksbuurt waar de dichter Manzi opgroeide: zijn middelbare school stond in Pompeya en later was hij er zelf docent. Pompeya, voluit Nueva Pompeya is een wijk gelegen aan de zuidkant in de stad Buenos Aires. Lange tijd was het een van de proletarische districten van de stad, doordrenkt van de traditie van de tango en één waar veel van de eerste tango’s geschreven en uitgevoerd werden. Nueva Pompeya kreeg haar naam van de gelovigen van de Maagd van de Rozenkrans van Pompeya. Voor die tijd werd het vaak het ‘district van de kikkers’ genoemd. De term “kikker” (rana), in het Lunfardo, de volkstaal van Buenos Aires, verwijst naar een “straatwijs”, goedgebekt type. Nueva Pompeya werd grotendeels gebouwd op de uiterwaarden ten noorden van de Riachuelo en was in die tijd onderhevig aan frequente overstromingen. Het was bijgevolg dunbevolkt en berucht om zijn armoede en hoge misdaadcijfers. Tot de jaren dertig, toen er industrieën in het gebied begonnen te ontstaan, werkten de meeste lokale bewoners in het grote slachthuis in het naburige Parque Patricios. Sáenz Avenue, die door Nueva Pompeya loopt, wordt soms nog steeds “de straat van botten” genoemd, vanwege het vele vee dat vroeg in de twintigste eeuw stierf op weg naar het slachthuis. Het gebied stond ook bekend om zijn vele pulperías, louche saloons die bezocht werden door gitaristen, messenmakers, -dragers en -trekkers. Bron: https://es.wikipedia.org/wiki/Nueva_Pompeya_(Buenos_Aires)

De Riachuelo (Spaans voor “riviertje”) begrenst de wijk Pompeya aan de zuidkant. Het water maakt deel uit van de Matanza-rivier (Río de la Matanza of Río Matanza, hetgeen “slachtrivier” betekent). De Matanza is een 64 kilometer lange stroom in Argentinië die zijn oorsprong heeft in de provincie Buenos Aires en die de zuidelijke grens van het federale district van Buenos Aires bepaalt. De rivier mondt uit in de Río de la Plata tussen Tandanor en Dock Sud. De wijk La Boca en de voetbalclub Boca Juniors bevinden zich in de buurt van de monding van de Riachuelo (boca is Spaans voor”mond” of “monding”). Het Matanza-bekken is de meest vervuilde rivier in Latijns-Amerika en een van de tien meest vervuilde plekken ter wereld, met een zeer hoog loodgehalte. Een van de belangrijkste redenen waarom het zo vervuild is, is dat de talrijke fabrieken langs de rivier, met name leerlooierijen, grote hoeveelheden industrieel afval in de rivier dumpen, met name zware metalen. Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Matanza_River

Volledige vertaling
Nummer