Concert tussen de schuifdeuren

Concert tussen de schuifdeuren: Juan Carlos Bianco zingt Mañana zarpa un barco, begeleid door Bernardo Rambeaud op de gitaar. De opname is een beetje gammel, maar daardoor eigenlijk ook wel weer leuk: de hoofden op de voorgrond, het publiek in de spiegel en de lichtshow die steeds wisselt tussen een aantal kleuren. Toch is dit met recht de mooiste uitvoering die ik kon vinden. Mooi klein gezongen en gespeeld, prachtig melancholische klank van de gitaar. Geen idee waar en wanneer dit is. Dit filmpje en al zijn andere filmpjes zijn van drie jaar geleden. Op Facebook is de zanger trouwens nog wel actief, als Juan Carlos Bianco Tenor. Hij treedt op in de regio van Barcelona.

Mañana zarpa un barco

De tango, bevriende haven waar de illusie ankert.

Melancholisch lied van de zeeman die dansend in de havenplaats weet dat hij ’s morgens moet vertrekken. Hij geniet van zijn tijd aan wal:Laten we dansen tot de echo van de laatste maat, morgen hijsen we het anker, misschien kom ik niet meer terug”. Zijn meisje huilt. Hij, de zeeman, heeft geen idee waarom. “Laten we dansen, laten we vergeten”, zegt hij. Terug op zee droomt hij ’s nachts weer van de tango. In het maanlicht liegt het ritme van de golven hem de maat.

Volledige vertaling

Alexis y Céline bailan en Montpellier

Alexis Quezada en Céline Giordano dansen Mañana zarpa un barco. Alexis Quezada is een van mijn favoriete dansers. Chileen van afkomst, nu wonend in Montpellier (Frankrijk). Ik bewonder vooral zijn stijl: hij danst heel clean en minimaal milonguero, ingehouden en nonchalant, maar prachtig. Na Mañana zarpa un barco (door het orkest van Di Sarli met zanger Roberto Rufino) komt nog een toegift: Milonga Negrito.