Noelia Hurtado y Carlitos Espinoza – Solamente ella

Augustus 2018, 9th Belgrade Tango Encuentro 2018, Belgrado, Servië. Noelia Hurtado en Carlitos Espinoza interpreteren de tango “Solamente ella”. Prachtig gedanst, zoals altijd. De dramatische muziek die klinkt is van het orkest van Armando Pontier, de zangstem is van Roberto Goyeneche.

Nummer 

3 x Corazón, no le hagas caso

Dit nummer wordt hieronder vertoond in achtereenvolgens muziek, tekst en dans.

MuziekArmando Pontier
TekstCarlos Bahr
Jaar1942
Tango.infohttps://tango.info/T0370194823
El Recodohttps://www.el-recodo.com/music?S=corazon+no+le+hagas+caso
Todotangohttps://www.todotango.com/musica/tema/34/Corazon-no-le-hagas-caso/

3 x Cada Día te Extraño Más

Dit nummer wordt hieronder vertoond in achtereenvolgens muziek, tekst en dans.

MuziekArmando Pontier
TekstCarlos Bahr
Jaar1943
Tango.infohttps://tango.info/T0370203863
El Recodohttps://www.el-recodo.com/music?S=Cada+dia+te+extra%C3%B1o+mas
Todotangohttps://www.todotango.com/english/music/song/764/Cada-dia-te-extrano-mas/

Cada dia te extraño más

Deze nacht gaf ik mijn strijd op, de stem van mijn hart heeft mijn stilte verbroken.

Zwaarmoedig liefdesverdriet, dat is het onderwerp van deze tango getiteld Cada dia te extraño más. De tekstdichter probeert de herinnering aan een voorbije liefde te wissen, maar het lukt niet: iedere dag komt de geliefde in elke gedachte terug. Het lukt niet deze gevoelens het zwijgen op te leggen, om onverschilligheid te tonen en de herinnering weg te poetsen”. Elke dag wordt de liefde groter, doemt de naam van de geliefde op. Elke dag wordt het beeld van de geliefde groter en groter, maar tegelijkertijd ook verder weg. De toestand is hopeloos, de geliefde ver weg en onbereikbaar, maar ondanks alles is dit lied is één grote hartekreet, het gevoel is er en laat zich niet onderdrukken.

De tango Cada dia te extraño más werd in 1943 geschreven door Armando Pontier (muziek) en Carlos Bahr (tekst). Het nummer werd in 1943 opgenomen door het orkest van Miguel Caló met Raúl Iriarte als zanger. Carlos Bahr (1902-1984) schreef meer dan 600 nummers. Hij was niet goed in het registreren van zijn muziek bij de SADIAC, de Argentijnse Buma/Stemra en ontbeerde zodoende inkomsten uit de muziek. Om zijn gezin te onderhouden, moest hij andere banen erbij nemen. Hij was autodidact, zijn onderwerpkeuze was breed, maar zijn favoriete onderwerpen waren de liefde en de tango zelf. Bron: https://www.todotango.com/english/artists/biography/52/Carlos-Bahr/

Volledige vertaling

El bulín de la calle Ayacucho

De primus liet me er niet in de steek met het water dat hij opwarmde, en warm water hebbend was de mate er de baas.

Nostalgisch lied vol van herinneringen, dit El bulín de la calle Ayacucho. Een bulín is een optrekje ter grootte van een kamer dat eermaals in Buenos Aires door jongemannen gebruikt werd als hangplek, als verzamelplek voor vrienden, waar gegeten werd en geslapen, gegokt en gedobbeld, waar mate (een bittere thee) werd gedronken en waar muziek werd gemaakt. De tekstdichter denkt er met nostalgie aan terug. Maar wat was, is niet meer: er was een vriendinnetje dat verdween. De dichter blijft bitter en teleurgesteld achter en komt zijn bed niet meer uit. En de bulin die hij huurde aan de Azacucho-straat, die blijft leeg en verwaarloosd achter.

Het huis (casa, bulín, casita, conventillo, cotorro, cuarto, et cetera) is het onderwerp van verschillende tango’s, soms als decor en andere direct als onderwerp. Een casa verwijst over het algemeen naar de kindertijd, het gezin, het huis, terwijl bulín of cotorro verwijzen naar onafhankelijkheid, seksualiteit, eenzaamheid of volwassenheid. Over de bulín van deze tango, die aan calle Ayacucho 1443, schreef José Servidio: “Het was een kleine kamer waaraan zelfs de muizen niet ontbraken. Elke vrijdag kwamen Juan Fulginiti, de zanger Martino, de zanger Paganini, Nunziatta, ook een zanger, Sola “de Magere”, zanger, gitarist en bevoorrechtte zuipschuit, en ik. Ciacia kookte altijd een stoofpot. In de bulín stond een koekenpan en een kookpot . Met dronk mate, men kletste. Zoals ik al zei, liep daar af en toe ook een muis rond. De bijeenkomsten in de bulín op Ayacucho-straat duurden min of meer tot eind 1921. Toen El Cele (auteur van El bulín de la calle Ayacucho) trouwde, eindigden deze bijeenkomsten.” De onderhevige bulín aan de Ayacucho-straat 1443 in Buenos Aires werd eind jaren twintig gesloopt.

In 1943 werd El bulín de la calle Ayacucho slachtoffer van de censuur die het nieuwe militaire bewind ingevoerde. Vanaf dat moment was verboden: Lunfardo (het slang van Buenos Aires), alcohol en dronkenschap en “elke willekeurige verwijzing die als negatief of immoreel kon worden opgevat voor de taal of het land”. Vanwege het vele Lunfardo dat in de tekst voorkwam, moest El Negro Cele (de tekstdichter Celedonio Flores) de tekst herzien. Het resultaat was een maar al te brave versie met de nieuwe titel Mi cuartito. In 1949, na een audiëntie bij president Peron, werd de censuur opgeheven, of beter gezegd verlicht, want in zekere zin bleef de censuur gewoon bestaan. In de praktijk deed men veel aan zelfcensuur. In 1952 kwam de SADAIC (de Buma/Stemra van Argentinië) met de overheid een lijst overeen van liedjes die niet uitgezonden mochten worden. Bron: https://es.wikipedia.org/wiki/El_bul%C3%ADn_de_la_calle_Ayacucho

Volledige vertaling

3 x Qué falta que me hacés

Dit nummer wordt hieronder vertoond in achtereenvolgens muziek, tekst en dans.

MuziekMiguel Caló & Armando Pontier
TekstFederico Silva
Jaar1962?
Tango.infohttps://tango.info/T0370614940
El Recodohttps://www.el-recodo.com/music?S=Que+falta+que+me+hac%C3%A9s
Todotangohttps://www.todotango.com/musica/tema/1606/Que-falta-que-me-haces/
N.B. Volgens Tango.info is dit lied in 1962 voor het eerst uitgevoerd. Dus het lied is uit 1962 of eerder.