Mañana zarpa un barco

De tango, bevriende haven waar de illusie ankert.

Melancholisch lied van de zeeman die dansend in de havenplaats weet dat hij ‘s morgens moet vertrekken. Hij geniet van zijn tijd aan wal:Laten we dansen tot de echo van de laatste maat, morgen hijsen we het anker, misschien kom ik niet meer terug”. Zijn meisje huilt. Hij, de zeeman, heeft geen idee waarom. “Laten we dansen, laten we vergeten”, zegt hij. Terug op zee droomt hij ‘s nachts weer van de tango. In het maanlicht liegt het ritme van de golven hem de maat.

Volledige vertaling