No hay tierra como la mia – Francisco Lomuto

Deze dansante uitvoering van No hay tierra como la mía is misschien niet de knapste qua techniek of stijl en de dansers zijn misschien ook niet wereldtop. Toch kijk ik graag naar dit filmpje. Er wordt milonga gedanst wordt met veel traspie (dubbel tempo). Eén basispas die ik geleerd heb van mijn docent Carlos Alberti, wordt hier veel gedanst (die twee pasjes naar links en het vervolg). De dansers zijn Valentina Garnier en Juan Amaya, de locatie is Milonga Cachirulo in salon Canning in Buenos Aires. De datum is 17 augustus 2019.

Corina de la Rosa y Rolo Valdivieri “Alma en pena”

Corina de la Rosa vormde jarenlang met Julio Balmaceda een prachtig danspaar. Sinds een paar jaar zijn ze uit elkaar. Geen idee waarom, hij danst met jongere dames. Ik vind het mooi om te zien dat Corina op eigen kracht doorgaat. Hier danst ze met Rolo Valdivieri de sterren van de hemel in een prachtige interpretatie van Alma en pena. Het filmpje is uit maart 2016. De plek is mij niet heel duidelijk, ik denk salon Canning. De muziek (zonder stem) is van het orkest van Francisco Canaro.

Nummer 

Barbara Ferreyra y Exequiel Relmuan bailan ‘Campo Afuera’

Tijd voor milonga. Locatie is salon Canning, we schrijven mei 2016. Barbara Ferreyra en Exequiel Relmuan interpreteren Campo Afuera. Deze dansers hebben een eigen, aparte stijl, ze dansen anders dan anders: smeuïger, meer legato dan hoe de milonga gewoonlijk gedanst wordt. Ze zien er ook apart uit, een beetje camp, spooky. Het zal ermee te maken hebben dat ze ook de tango escenario beoefenen, een dramatische tangovorm uitgevoerd in theatersetting, iets heel anders dan de sociale dans van de salons. Desalniettemin dansen ze hier, heel lichtvoetig, een mooie combinatie van milonga lisa (in de tel) en milonga traspié (kleine versnellingen). De muziek, een milonga campera, is van Orquesta Rodolfo Biagi, de zanger is Theófilo Ibáñez.

Nummer 

Eladia y Andres @Canning

Andres Laza Moreno en Eladia Cordoba zijn twee mooie dansers die ik in 2019 in Amsterdam heb zien dansen. Hier dansen zij, voorjaar 2020, in Salon Canning in Buenos Aires, voor mij (ik ben er nog nooit geweest) te herkennen aan de houten vloer en de grote foto/schildering tegen de muur. De bijnaam van Andres is El Bichi, vanwege het royale Bee Gee-kapsel dat hij vroeger had, maar daar wil hij geloof ik niet meer aan herinnerd worden. Andres danst in de stijl van Villa Urquiza, een hele eigen stijl die hoort bij de gelijknamige wijk, iets in tussen milonguero (superclose) en salon (iets meer open). Prachtig om te zien, en prachtig in de muziek van het orkest van Anibal Troilo. De zanger is uiteraard Francisco Fiorentino.

Roberto y Magdalena en Salon Canning

Op internet zijn er verbazend veel gedanste uitvoeringen te vinden van Los Despojos. Dit filmpje is een spectaculair onspectaculaire interpretatie van dit nummer: heel rustig gedanst, met veel stiltes en een paar kleine accenten. De tijd vliegt voorbij als je kijkt. Of zoals een bezoeker op Youtube schrijft: “This is superb. So simple – walking made exquisite. Breathe, wait, feel the floor, hold the embrace, keep the connection, stay cool, look hot. And here, you get the true feel of a typical night out made special at Salon Canning in Buenos Aires.” Wat kan ik hieraan toevoegen? Niets. De dansers zijn Roberto Zuccarino en Magdalena Valdez. De orkest is van Miguel Caló, met Raúl Iriarte als zanger. Plaats en tijd: Salon Canning in Buenos Aires, augustus 2014.

Nummer